"خوشحالم كه بعد از مدت ها بالاخره باز امكان گفتگو در محضر دوستان فراهم شده وي اشاره كرد كه در سال 80 بعد از يك غيبت 20 ساله از جامعه ايران فكركردم به عنوان يك شهروند بهترين كار اين است كه با نوعي پرسه زني در شهر در حوزه هاي مختلف (كه الزاماً با رشته تحصيلم كه تاريخ است مربوط نمي باشد) شروع كنم تا به اين ترتيب بفهمم در اين غيبت 20 ساله كه نسلي بوجود آمده چه اتفاقي افتاده وبا چه جامعه اي روبرو هستم.

اين پرسه زني در حوزه مختلف، امكان نگاه كردن از حوزه صرفاً انديشه با سياست به جامعه كلان و هنر و مشخصاً سينما را از نزديك بيشتر فراهم كرد. و بطور اتفاقي به حوزه گپ و گفتگو در حوزه سينما وارد شدم و اتفاقاً تقدير چنين بود كه اولين تجربه من با فيلم آقاي فرهادي (چهارشنبه سوري) آغاز شود. و خيلي خوشحالم كه بازهم فيلم آقاي فرهادي بهانه اي شد كه درباره انسان همين جايي و هم اكنون صحبت كنيم و همه اين توضيحات براي گفتن اين موضوع است كه من منتقد حرفه اي سينما نيستم و خوشحالم از اين كه شما نيز احتمالاً شنوندگان حرفه اي نقد فيلم نيستيد و فيلم بهانه اي است براي اين كه ما از نزديك نگاهي به خودمان و انسان ايراني امروزي بيندازيم.

يكي از جذابيت هاي فيلم آقاي فرهادي فرم و محتوا و احتمالاً خلق موقعيت هاي موازي است و برقراري نسبت هاي جديد ميان يكسري دوگانه ها يا پارادوكس ها، خلق موقعيت هاي موازي كه پرده از يك واقعيت چند پاره اي به نام جامعه ايران، بر مي دارد. مي گويند جامعه اي در حال گذار، جامعه اي كه درگير يك نزاع سنت و مدرنيته است، جامعه اي كه عبور مي كند از خودش، جامعه اي كه قرار است بسمت معلوم نيست كجاي برود و در نتيجه دچار يكسري دوگانگي مي شود.در فيلم ايشان مشخصاً اين سه تاي آخر بنظر مي آيد ترسيم واقع گرايانه آنچه هست يا اين دوگانه هايي كه درباره اش زياد صحبت مي شود وجه مميزه است و ما آن را از نزديك متوجه مي كند كه چگونه با اين تناقضات و با اين دوگانه ها مي توانيم كنار بياييم و طبيعتاً چون قياس ايجاد مي كند وقتي كه كنار هم نشانده مي شود طبيعتاً اي بسا حسرت و اي بسا قضاوت و اي بسا نوستال‍ژي هم بيرون مي آيد و اي بسا مباهات كردن به آنچه كه هست هم بيرون مي آيد. اگر خود اين كليت را كنار بگذاريم و بيائيم مستقيم تر صحبت كنيم وجه مميزه فيلم هاي ايشان، و مشخصاً اين فيلم، آنچه به مضامين اين فيلم ها مربوط مي شود در هر بار از انسان يا موضوعات در دسترس صحبت مي شود و بنظرم آمد اين جذابيت از طريق انسان هم اكنوني، هم اينجايي يا انسان در دسترس در نتيجه خيلي بومي، خيلي خاص نقبي بزند به يكسري مفاهيم عام و به يك سري مفاهيم جهان شمول تر. اما آنچه كه در مورد نسبت عام و خاص، جهاني يا بومي صحبت مي كنيم. اگر چه ما هر بار (در سه فيلم مورد نظر – فرهادي) درباره انسان ايراني امروزي در دسترس با همه مشخصات فرهنگي، طبقاتي، اجتماعي اش سر و كار داريم و در نتيجه خيلي خيلي به ما نزديك است و ما را به ياد خودمان مي اندازد ، اين پرسوناژها ولي در عين حال بدليل اين كه از طريق همين جا و هم اكنون نقبي بزند به مفاهيم جهان شمول تري مثل اخلاق، وفاداري، عشق، فداكاري و مفاهيم جهان شمولي كه با نوع انسان هم سر و كار پيدا مي كند.

اي بسا يكي از دلايل اين كه اين فيلم در غرب مورد توجه قرار مي گيرد همين باشد، چون بهر حال اگرچه بومي است و همين جايي و هم اكنوني، ولي در اين دايره تنگ فرهنگي باقي نمي ماند و ما مي فهيم كه با يكسري مفاهيم عمومي تر و جهان شمول تري سر و كار داريم كه نوع انسان را درگير مي كند. در همين فيلم (جدايي نادر از سيمين) فرهادي تلاش مي كند با محوريت يك زوج، يكسري دوگانه ها را در برابر ما قرار بدهد. اين
دوگانه ها قضيه مذكر و مونث است و بحران و تلاش براي الگوسازي جديد يا همين موضوع كه دستخوش اين نزاع پست مدرنيته است. يكي از جاهايي كه ما اين نزاع را مي بينيم نسبت مونث و مذكر ، زن و مرد به طبع آن مفهوم عشق و به طبع آن مفهوم خانواده و به طبع آن مفهوم نسلي است، در نتيجه خود اين يكي از تم هاي اصلي است كه ما تنش را در مقايسه اي كه ايشان به شكل موازي ايجاد مي كند مشاهده مي كنيم در اين فيلم زوج طبقه متوسط شهري مي توان گفت مدل هاي مقايسه اي كه ايجاد مي كند بازوج سنتي تر و از طبقه فرودست، با همه بار فرهنگي كه هر يك از اين تعلقات فرهنگي بدنبال خودشان مي آورند يك مقايسه بوجود مي آورد و بلافاصله ما را در برابر يك ديروز و امروز با يك چند پاره گي فرهنگي و اجتماعي روبرو مي كند. دومين دوگانه كه ديده مي شود پرده برداري از امروز جامعه ماست.